• Ogłoszenia i Intencje
  • Wydarzenia
  • Róże różańcowe
  • Listy
  • Za zmarłych
  • Wyjazdy
  • Schola
  •                                      

    1. Intencje różańcowe na luty:

    Za chorych terminalnie

     

    Módlmy się, aby chorzy w terminalnej fazie swojego życia oraz ich rodziny otrzymywali

    zawsze niezbędną opiekę i wsparcie, zarówno pod względem medycznym jak i ludzkim

     

      Róża św. Bernadety                                      

     

     

     NAZWISKO                II 24        III24         IV24

    1,Bartkowiak A             VB              IC          IIC

    2.Leka R                       IC              II C           III C

    3.Bendzińska B           II C             III C          IV C

    4.Jankowiak E             III C             IV C         VC

    5.Frankiewicz H          IV C             V C          I R

    6.Gronek M                 V C               I R            II R

    7.Frąckowiak H          I R               II R            III R    

    8.Bukowska M           II R              III R           IV R

    9.Pieprzyk    K           III R              IV R         V R   

    10L.idia Kaczor          IV R              V R         I Ś      

    11.Potocka  M            V R                 I Ś          II Ś

    12.Potocka J                I Ś                II Ś          III Ś

    13.Majsner D              II Ś                III Ś         IV Ś

    14.Nowak K                III Ś              IV Ś          VŚ       

    15.Halaburda B           IV Ś               V Ś           III Ś  

    16.Jędrzejczak U         VŚ                I B             II B

    17.Marcinkowska M    I B              II B             III B

    18.Marcinkowska F    II B              III B            IV B

    19.Wasiak K               III B              IVB             VB

    20.Jankowiak W          IV B             V B             I C

     

                                         

    Bernadeta Soubirous urodziła się 7 stycznia 1844 roku w Lourdes we francuskich Pirenejach. Jej ojciec był ubogim młynarzem, a mama zajmowała się pracą najemną. Wychowywała się w niedostatku, którego doświadczała wraz z pięciorgiem rodzeństwa. Ich rodzina zmuszona było często zmieniać miejsce zamieszkania. Od dzieciństwa często chorowała, gdyż była słabego zdrowia. W wieku 11 lat przeżyła epidemię cholery i zachorowała wtedy na astmę oraz gruźlicę. Bernadeta przez długi czas nie chodziła do szkoły, a naukę czytania i pisania rozpoczęła dopiero w wieku 14 lat. To właśnie w tym czasie przygotowywała się w swojej parafii do przyjęcia Komunii świętej. Dnia 11 lutego 1858 roku wybrała się z dwoma dziewczętami, aby zbierać chrust na opał nad rzeką Gave i w grocie Massabielle ujrzała jasność, a po chwili dostrzegła postać świetlaną Pani ubranej w białą suknię i przepasanej niebieskim pasem. Była to Maryja, która przedstawiła jej się słowami: „Jestem Niepokalane Poczęcie”. Kolejnym objawieniom towarzyszyła spora grupa mieszkańców Lourdes i rosnąca liczba ludzi, którzy przybywali z okolicznych miejscowości. Władze kościelne były powściągliwe, co do tych wydarzeń, a niektórzy dziennikarze z pism antyklerykalnych próbowali te objawienia ośmieszyć. Rodzice Bernadety chronili ją wobec osób poszukujących sensacji. Bernadeta o objawieniach opowiadała z prostotą i szczerością, zachowując się wobec różnych komisji bardzo naturalnie. Ksiądz proboszcz rozpoznał, że ma do czynienia z nadprzyrodzonym zjawiskiem, gdy Bernadeta zdała mu relację z dialogu, który prowadziła z Piękną Panią. Gdy Bernadeta zapytała Ją kim jest to usłyszała w miejscowym języku „Jestem Niepokalane Poczęcie”. Proboszcz był zdumiony, gdyż Bernadeta nie mogła tego wiedzieć, że 4 lata wcześniej został ogłoszony dogmat o Niepokalanym Poczęciu Matki Bożej, która w ten sposób go potwierdziła.

       

      Róża św. Urszili Ledóchowskiej 

           

     NAZWISKO                            II 24        XII 23       I 24

    1.E. Matuszczak                         VB              IC           II C

    2.B. Tomaszewska                      IC              II C           III C

    3.A  Maczkowiak                        II C             III C        IV C

    4,Ł. Konik                                   III C             IV C         VC

    5.J.  Flaczyńska                            IV C             V C          I R

    6.M. Adamczak                            V C               I R            II R

    7.B. Socha                                     I R               II R            III R    

    8.H. Kołodziej                              II R              III R           IV R                                                     

    9.M.. Ceglarek                              III R              IV R         V R   

    10.D. Ceglarek                             IV R              V R         I Ś      

    11.T. Owsianna                            V R                 I Ś          II Ś

    12,G. Jurga                                   I Ś                II Ś          III Ś

    13.B. Łabenda                              II Ś                III Ś         IV Ś

    14.Z. Frąckowiak                          III Ś              IV Ś          VŚ       

    15,B. Jędrzejczak                         IV Ś               V Ś           I B

    16,M. Matuszczak                        VŚ                I B             II B

    17.Ł. Ławniczak                            I B              II B             III B

    18,M. Józefowska                          II B              III B            IV B

    19. T. Marciniak                             III B              IVB             VB

    20. G. Dzierżawczyk                      IV B             V B             I C

     

     

     

     

    Julia Ledóchowska przychodzi na świat 17 kwietnia 1865 w Loosdorf (Austria) jako drugie z siedmiorga dzieci Antoniego Ledóchowskiego (1823-1885) i Józefiny Salis-Zizers (1831-1909). W 1874 roku rodzina przenosi się do Sankt Pölten, większego miasteczka niedaleko Loosdorf. Tam Julia uczęszcza do Szkoły Pań Angielskich, gdzie otrzymuje wykształcenie o profilu humanistycznym. W 1883 urzeczywistniają się plany Antoniego, by wrócić z rodziną na ziemie polskie. Ledóchowscy nabywają dworek w Lipnicy Murowanej, niedaleko Krakowa.

    1886 Julia wstępuje do klasztoru urszulanek w Krakowie. Po nowicjacie Julia składa śluby zakonne i otrzymuje imię s. Maria Urszula od Jezusa. Pracuje jako nauczycielka i wychowawczyni w szkole prowadzonej przez siostry urszulanki. Bierze też lekcje malarstwa i ozdabia klasztorną kaplicę malowidłami ściennymi i obrazami. W 1904 roku zostaje wybrana przełożoną klasztoru krakowskiego.

    1907 z błogosławieństwem papieża Piusa X wraz z dwiema siostrami wyjeżdża do Petersburga, aby objąć kierownictwo internatu dla dziewcząt przy polskim gimnazjum parafii św. Katarzyny. Siostry noszą strój świecki, ponieważ w imperium rosyjskim życie zakonne jest zakazane. Matka Urszula szybko znajduje drogę do serc i umysłów dziewcząt. Uczy się języka rosyjskiego i zdaje egzamin państwowy, aby móc prowadzić lekcje języka francuskiego.

    Wspólnota sióstr powiększa się. W 1908 roku mała filia klasztoru krakowskiego staje się autonomicznym domem urszulanek z własnym nowicjatem, a matka Urszula jego przełożoną.

    W 1910 nad Zatoką Fińską powstaje dom dla wspólnoty, zwany Merentähti (po fińsku: Gwiazda Morza), oraz – realizujące idee pedagogiczne m. Urszuli – gimnazjum z internatem dla dziewcząt. Matka Urszula, przynaglona miłością Chrystusa, nawiązuje szybko kontakt z miejscową ludnością protestancką, a katolicka kaplica domu staje się miejscem modlitwy również dla Finów – w ich własnym języku.

                     

     

                               

           Róża  św.  Faustyny

     

     NAZWISKO                                         II 24        III 24        IV 24

    1.       Jędrzejewska I                              VB              IC           II C

    2.       Halaburda                                    IC              II C           III C

    3.       Koralewska I                               II C             III C        IV C

    4.       Socha L                                        III C             IV C         VC

    5.       Jankowiak B                                 IV C             V C          I R

    6.       Jankowiak Z                               V C               I R            II R

    7.       Będzińska J                                I R               II R            III R    

    8.      Trawińska W                             II R              III R           IV R                                                     

    9.       Bartkowiak M                           III R              IV R         V R   

    10.      Lossy S                                   IV R              V R         I Ś      

    11.      Matuszewska E                       V R                 I Ś          II Ś

    12.      Statucka A                              I Ś                II Ś          III Ś

    13.      Górna K                                 II Ś                III Ś         IV Ś

    14.       Dręczewska I                       III Ś              IV Ś          VŚ       

    15.      Kuderczak W                       IV Ś               V Ś           I B

    16.      Berszczerda C                     VŚ                I B             II B

    17.     Cymerman  I                         I B              II B             III B

    18.     Potocka     D                        II B              III B           B IV

    19.                                                 III B              IVB             VB

     20.                                                  IV B             V B             I C

     

     

     

                                                 

    Św. Faustyna czyli Helena Kowalska urodziła się 25 sierpnia 1905 r. w okolicach Łodzi, w małej wiosce Głogowiec, w której nie było ani szkoły, ani kościoła. Miała dziewiątkę rodzeństwa. Z okresu szkolnego Helena wyniosła bolesne wspomnienia. Jednak w ubogim domu, mimo ciężkiej pracy, znajdowała czas na modlitwę. Dobra i pracowita dziewczyna od szesnastego roku życia zarabiała na życie jako służąca i pomagała rodzinie. Gdy miała siedemnaście lat Helena chciała wstąpić do klasztoru, jednak jej rodzice stanowczo nie zgodzili się. W 1924r. podczas zabawy tanecznej doznała widzenia umęczonego Jezusa, który wydał jej polecenie wstąpienia do zakonu w Warszawie. Tam w kościele św.Jakuba spotkała ks. Jakuba Dąbrowskiego, który skierował ją do swojej znajomej, która przyjęła ją życzliwie. Potem Helena rozpoczęła poszukiwania klasztoru. Napotkała w tym wiele przeciwności. Spotykały ją jedna odmowa po drugiej. W końcu zadzwoniła do furty Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia przy ul. Żytniej 3/9. Przełożona po pierwszym wrażeniu skłaniała się do odprawienia Heleny, jednak rozpoczęła z nią rozmowę. Ten osobisty kontakt zmienił jej nastawienie. W tamtym czasie posag był obowiązkowy aby wstąpić do zakonu, więc Helena przez jakiś czas musiała pracować i w ten sposób zarobić na skromną wyprawę. Głównym zadaniem zgromadzenia do którego należała Helena, była pomoc młodym dziewczętom, które zeszły na złą drogę. 23 stycznia 1926 r. wyjechała na dalszą formację do klasztoru w Krakowie. 30 kwietnia 1926r. otrzymała habit i imię zakonne Faustyna. Podczas obłóczyn Siostra zemdlała. Po nowicjacie Siostra Faustyna złożyła pierwsze śluby zakonne. Często pracowała w kuchni, a po ślubach wieczystych zajmowała się też ogrodem. Taka praca nadszarpała jej siły i zdrowie. Początek gruźlicy oraz cierpienia duchowe stały się przyczyną codziennych przykrości i upokorzeń. Mimo słabego zdrowia była często przenoszona do klasztorów, w których było bardzo dużo pracy albo trzeba było zastąpić chorą zakonnicę. Na ostatnie miejsce przeprowadzki wyznaczono jej dom w Krakowie dokąd przyjechała 11 maja 1936 i przebywała aż do śmierci. Objawienia, których doznała święta, dotyczyły przede wszystkim roli Miłosierdzia Bożego w życiu duchowym człowieka. Opisała również otrzymane dary bilokacji, stygmatów ukrytych, czytania w duszach ludzkich, proroctwa, mistycznych zrękowin i zaślubin. Siostra Faustyna przewlekle chorowała na gruźlicę płuc i przewodu pokarmowego. Zmarła 5 października 1938 r. o godzinie 22.45, do ostatniej chwili zachowując świadomość.

     

                                                   

    Róża św. Pauliny Jaricot

     

           

      NAZWISKO                                        II 24        III 24        IV 24

    1.          Rachmajda         J                     VB           IC           II C

     2.           Łączna              K                     IC             II C           III C

     3.          Rymnaniak       M                       II C          III C         IV C

     4.          Hamulska         M                        III C        IV C         VC

     5.          Frąckowiak       U                         IV C        V C          I R

     6.          Zazstrożna       M                        V C               I R            II R

     7.          Maciejewska      E                       I R               II R            III R    

      8.         Borowska        A                           II R              III R           IV R                                                     

     9.         Wilkowska       B                            III R              IV R         V R

     10.          Konieczna       R                        IV R              V R         I Ś

     11.         Dziadzio          E                         V R                 I Ś          II Ś

     12..        Siejak              H                           I Ś                II Ś          III Ś

     13.        Kołodziejczuk     J                          II Ś                III Ś         IV Ś

     14.        Jąder                U                            III Ś              IV Ś          VŚ                

     15.        Flig                   W                           IV Ś               V Ś           I B

     16.       Jaśkiewicz        M                            VŚ                I B             II B         

     17.       Adamczyk         K                           I B              II B             III B   

     18.                                                               II B              III B           IV B

     19.                                                               IIIB             IV B            V B

     20.                                                                IV B             V B             I C

     

     

     Świięta Pulina Jaricot urodziła się 22 lipca 1799 r. w Lyonie we Francji, jako córka bogatego przemysłowca. W rodzinie otrzymała staranne wychowanie religijne. Pewnego dnia usłyszała w swojej parafii kazanie, które zmieniło jej życie. Kapłan mówił o próżności świata. Miała zaledwie 17 lat, ale natychmiast zdecydowała się porzucić światowe przyjemności, bogate stroje. Podjęła prosty sposób życia i zapragnęła służyć Bogu. Złożyła prywatny ślub czystości. Zaczęła odwiedzać biedne lyońskie rodziny, rozdając im jałmużnę. Gorąco kochała Jezusa ukrytego w Najświętszym Sakramencie i z gronem dziewcząt w swoim wieku założyła Stowarzyszenie Wynagrodzicielek Najświętszego Serca Pana Jezusa. Codziennie adorowały Jezusa Eucharystycznego.

    Z korespondencji ze swoim bratem, uczącym się w seminarium duchownym w Paryżu, i z listów misjonarzy Paulina dowiedziała się o niezwykle trudnej sytuacji finansowej na misjach i tragicznej sytuacji dzieci w Chinach, które umierały z głodu. Myśl ta nie dawała jej spokoju. Zaczęła więc szukać pomocy. Wtedy właśnie ujawnił się jej geniusz organizacyjny. Utworzyła koła, w które chętnie zaangażowały się robotnice zakładu przemysłowego, odkładając drobne sumy z tygodniowych zarobków. Z dziesiątek kół wyłaniały się nowe koła i rosły w setki, tworząc fundusz na działalność misyjną Kościoła i rozkrzewianie wiary.

    Wielkie dzieła wymagają jednak ofiar i dzięki nim owocują. Kiedy Paulina miała 23 lata, jej dzieło, już w pełnym rozkwicie, przeszło pod zarząd Specjalnej Rady. Paulina pozostała w cieniu. Przeżyła to boleśnie. Poleciła jednak tę sprawę Bogu i podjęła inną, duchową formę wspierania Dzieła. Otoczyła je modlitwą różańcową – równie dobrze zorganizowaną, co pomoc finansowa. Zorganizowała piętnastoosobowe grupy, które rozważając 15 tajemnic życia Jezusa i Maryi, miały wspierać Dzieło tą piękną modlitwą. W ten sposób powstał Żywy Różaniec.

    Dziełu modlitewnemu Pauliny Jaricot udzieliło poparcia wielu biskupów oraz generał Zakonu Kaznodziejskiego, który w 1836 r. przyłączył Stowarzyszenie Żywego Różańca do dominikańskiej Rodziny Różańcowej, obejmującej Bractwa Różańcowe i Różaniec Wieczysty. Papież Grzegorz XVI wydał breve aprobujące stowarzyszenie. Objęło ono najpierw Lyon, potem całą Francję, a wreszcie inne kraje. Róże Różańcowe istnieją w parafiach na całym świecie do dziś, obejmując modlitwą miesięczne intencje misyjne, które papież wyznacza na każdy rok.

    Tymczasem wobec pogarszającej się sytuacji społecznej we Francji Paulina zaczęła szukać systemu rozwiązania problemu zubożałych rodzin robotniczych. Cały swój majątek zainwestowała w budowę gmachu, który miał być idealnym ośrodkiem przemysłowym, gdzie robotnicy z rodzinami mieli cieszyć się pracą roztropnie kierowaną i sprawiedliwie wynagradzaną. Inwestycja upadła wskutek oszustwa nieuczciwych ludzi. Paulina do końca życia spłacała długi, pogrążona w ubóstwie, chorobie i całkowitym opuszczeniu.

    Odeszła do Boga 9 stycznia 1862 roku ze słowami: Boże mój, wybacz im i obdarz błogosławieństwem, na miarę cierpień, jakie mi zadali…

    Założone przez Paulinę Jaricot Dzieło Rozkrzewiania Wiary już po trzech latach liczyło 2 tys. członków. Od 1922 r. ma ono status Dzieł Papieskich; dzisiaj obecne jest w 144 krajach całego świata. Natomiast koła Żywego Różańca po kilku latach działania liczyły ponad milion uczestników. Choć Paulina uważała się tylko „za zapałkę wzniecającą ogień”, to jednak stała się założycielką jednego z największych misyjnych dzieł w Kościele.


     

                                   

    Róża św. Anny

    NAZWISKO                               II 24        III 24                IV 24

    1,Witkowska            S                  VB              IC                 II C

    2.Witkowska             A                IC              II C               III C

    3.Mroczek                E                II C             III C               IV C

    4.JSzlecht                 I                 III C             IV C            VC

    5.Szlecht                   B                IV C             V C              I R

    6.Nowak                     Ł               V C               I R              II R

    7.Nowak                     H             I R               II R                 III R    

    8.Waszak                   Cz             II R              III R              IV R

    9.Piotrowska              H              III R              IV R             V R   

    10 Noskowiak             L              IV R              V R         I Ś    

    11.Adamczyk              M             V R                 I Ś          II Ś

    12.Halaburda               J               I Ś                II Ś          III Ś      

    13.Halaburda              Ju              II Ś                III Ś         IV Ś

    14.Wojciechowska       B              III Ś              IV Ś          VŚ               

    15.Nowak                    G              IV Ś               V Ś          I B    

    16.JLipińska                 E              V Ś               I B            II B 

    17.Baranowska             E             I B               II B             III B 

    18.Sójka                        E             II B              III B           IV B     

    19.Mastalerz                  B            IIIB             IV B             V B

    20.Kozaruk                    A            IV B             V B                I C

     

     

     

     

    Św. Anna urodziła się w Judei, a ściślej – w Betlejem. Była matką Marii z Nazaretu, czyli babką Jezusa Chrystusa. Jej mężem był św. Joachim. Na temat życia św. Anny Pismo Święte milczy, za to wypowiadają się apokryfy, w tym takie jak Protoewangelia Jakuba i Ewangelia Pseudo – Mateusza. Anna pochodziła z rodu Dawida, jej rodzice byli bardzo pobożnymi i pracowitymi ludźmi. Dzięki nim Anna mogła służyć w Świątyni Jerozolimskiej. Mając 24 lata wyszła za Joachima, który też miał korzenie dawidowe. Byli, jak podają źródła, wzorowym małżeństwem. Niestety nie mogli doczekać się potomstwa, co przynosiło im cierpienie z wiekiem coraz większe, między innymi ze względu na ostracyzm, jaki w tamtych czasach odbywał się względem ludzi bezdzietnych – brak dzieci był odczytywany jako hańba, czy też wręcz kara boska. Joachim pewnego razu opuścił niezapowiedzianie Annę i udał się na czterdziestodniowy post na pustynię, by przebłagać opatrzność. Prosił o dziecko, podczas gdy Anna robiła to samo, pognębiona dodatkowo nagłym zniknięciem męża. Wówczas to Annie ukazał się Anioł, mówiąc, że będzie miała dziecko, natomiast również to, by porzuciła rozpacz, Joachim bowiem rychło do niej powróci. Okazało się po jego powrocie, że miał na pustyni widzenie Anioła podobne do tego Anny. Wkrótce Anna wydała na świat córeczkę. Przyszła na świat Maryja. Kiedy dziecię miało 3 lata, rodzice oddali je do świątyni, gdzie Maryja wychowywała się wśród swoich rówieśnic, zajęta modlitwą, pobożnym śpiewem, studiowaniem Pisma świętego i haftowaniem szat kapłańskich. Św. Anna podobnie jak św. Joachim mieli rozstać się z Maryją na zawsze, kiedy ta jeszcze była dzieckiem.

     

         

    Róża św. Florentyny                                     

     

     NAZWISKO                 II 24        III 24                    IV 24

    1,Stawicka K                   VB              IC                     II C

    2. Weiss    H                    IC              II C                    III C

    3.Jurga        I                   II C             III C                 IV C

    4.Rapacka  B                    III C             IV C               VC

    5.Wojtkowiak H                IV C             V C               I R

    6.Zastrożna S                    V C               I R              II R       

    7.FHańć      B                  I R               II R                 III R    

    8.Frąckowiak     A          II R              III R                  IV R                                                     

    9.PWaczyńska J             III R              IV R         V R   

    10 .Nowak  U                IV R              V R                I Ś

    11Michalak  K                V R                 I Ś               II Ś

    12.Nowak  U                     I Ś                II Ś          III Ś

    13.Jąder R                         II Ś                III Ś             IV Ś

    14.Michalak M                 III Ś              IV Ś              VŚ       

    15.Maćkowiak                   IV Ś               V Ś           I B

    16.Bąkowska M                 VŚ                I B             II B

    17.Wierzba J                      I B              II B               III B

    18.WolarczyjkJ                   II B              III B           IV B

    19.Wolarczyk                       III B             IVB           V B

    20.Wolarczyk B                   IV B             V B               I C

     

                                               

                                                     

    Florentyna z Kartageny (w Hiszpanii). Była córką Seweriana, a siostrą świętych Leandra, Fulgencjusza i Izydora. Z pism Leandra i Izydora najwięcej się też o niej dowiadujemy. Swego kraju urodzenia prawie nie znała, bo była zupełnie mała, gdy rodzina wyemigrowała do Betyki. Wnioskuje się stąd, że urodziła się około r. 550. Osiedlili się potem w Sewilli. W jej wychowaniu duży udział miał Leander. Zasmakowała m.in. w lekturze Pisma Św. Brat zadedykował jej także swój traktat De institutione virginum. Wstąpiła następnie do klasztoru, kierowanego przez ksienię Turturę. Została prawdopodobnie jej następczynią, bo św. Braulio zwie ją praeposita virginum. We wspomnianym klasztorze zakończyła zapewne swe święte życie. Pochowano ją obok Leandra, który zmarł (601) przed nią. Sama natomiast wyprzedziła do Pana Izydora, zmarłego w r. 636. Przypuszcza się stąd, że zmarła w r. 633. Kalendarze mozarabskie jej nie wspominały. Wzmiankował ją dopiero tzw. kalendarz franko-hiszpański z O-a, który pochodzi z końca XII w. Rozbudzeniu lub odnowieniu kultu przysłużyło się odnalezienie relikwii w Berzocana. Diecezja Placencia obwołała Florentynę swą patronką. Natomiast Baroniusz umieścił ją w swym martyrologium pod dniem 20 czerwca.

     

         

             Róża  św. Pio

     

     NAZWISKO                                     II 24        III 24                    IV 24

    1.    Bartkowiak   M                          VB              IC                     II C

    2.    Bartkowiak    L                           IC              II C                    III C                            

    3.    Beszterda     H                           II C           III C                    IV C

    4.    Będziński      C                           III C             IV C               VC  

    5.    Frankiewicz   R                         IV C             V C                 I R 

    6.    Gronek           J                         V C               I R                II R        

    7.    Górny            H                        I R               II R                 III R      

    8.    Halaburda      J                       II R              III R                  IV R    

    9.    Jankowiak     T                        III R              IV R                 V R 

    10.   Jędrzejczak   Z                       IV R              V R                I Ś           

    11.   Jankowiak      A                        V R                 I Ś               II Ś

    12.   Leki               K                         I Ś                II Ś                III Ś

    13.   Majsner         M                        II Ś                III Ś             IV Ś

    14.   Nowak           D                      III Ś                IV Ś               VŚ            

    15   Szczepaniak   W                     IV Ś               V Ś               I B

    16.   Statucki          J                      VŚ                I B                 II B  

    17.   Trawiński      S                         I B              II B                 III B  

     18.  Potocki          R                       II B              III B               IV B   

     19. Zimowski       M                         III B              I V B             V B

     20.                                                   IV B             V B               I C

     

     

         św.. Pio. Jego prawdziwe imię to Francesco Forgione, urodził się 25 maja 1887 r. w Pietrelcinie. Pietrelcinie to miasto położone w południowych Włoszech. Ojciec Pio zmarł 23 września 1968 w San Giovanni Rotondo. W 1999 r. Jan Paweł II ogłosił Go błogosławionym, w 2002 r. Został uznany za świętego.

       Ojciec Pio pochodził z chłopskiej rodziny, miał 3 młodsze siostry i jednego starszego brata. W swoich wyznaniach Ojciec Pio, powiedział, że już jako 5 letni chłopiec podjął decyzję o służbie. Zadawał sobie pokutę śpiąc z kamieniami pod głową zamiast poduszki. W dzieciństwie objawił mu się Jezus, Matka Boża oraz jego Anioł Stróż. Twierdził, że każdy może z nimi bez problemu rozmawiać. W okresie dojrzewania doświadczał licznych objawień, wizji i ekstaz.

      Przełomowym momentem w Jego życiu, było spotkanie z zakonnikiem, który udał się do wsi po datki na rzecz zakonu. Po tym wydarzeniu